Królowie „piątkowscy” w datach i faktach

Mieszko I: inicjator nowego państwa

W powszechnym przekonaniu historia to przede wszystkim nazwiska, daty i fakty. Wiele w tym prawdy. Ale rzeczywista, w miarę pełna wiedza o przeszłości to znajomość całej epoki, wzajemnych powiązań i motywacji, życia codziennego i otaczającego świata. Królów – patronów osiedli piątkowskich prezentowaliśmy z różnych stron. Spójrzmy teraz na nich okiem dat i ocen.

935 - przypuszczalny rok narodzin Mieszka, syna Siemomysła

ok. 960 - objęcie przez Mieszka władzy po śmierci ojca

965 - zaślubiny z księżniczką Dobrawą, córką czeskiego księcia Bolesława

966 (przypuszczalnie 14 kwietnia) - przyjęcie chrztu przez Mieszka i jego dwór a potem wszystkich poddanych, początek drogi tworzenia państwa polskiego

967 - narodziny syna Bolesława, podbój Pomorza

968 - powstanie w Poznaniu biskupstwa misyjnego, z Jordanem na czele
ok. 970 - urodziła się córka Mieszka I i Dobrawy, Świętosława, znana jako Sygryda Storrada (Dumna), przyszła królowa Szwecji i Danii

ok. 970 - emisja pierwszych polskich monet - denarów

972 - wojna z margrabią Hodonem (24 czerwca: zwycięska bitwa pod Cedynią)

977 - śmierć Dobrawy ok. 980 - zaślubiny z Odą, córką margrabiego Dytryka

990 - wojna z Czechami i opanowanie Małopolski

991/ 992 - dokumentem tzw. „Dagome iudex" Mieszko oddaje swoje władztwo pod opiekę papieża

25 maja 992 - śmierć Mieszka I, książę spoczął w katedrze poznańskiej

Tak zwany chrzest Polski to jedno z najdonioślejszych, a zarazem najintensywniej dyskutowanych wydarzeń w dziejach naszego narodu. Powszechnie kiedyś przyjmowano, że decyzja Mieszka I miała ochronić jego państwo przed ekspansją ze strony Niemiec, a przyjęcie chrztu z Czech – zabezpieczyć przez zależnością od nich. Wbrew temu, co się dziś niekiedy głosi, chrzest Mieszka nie stanowił ucywilizowania ziem polskich, ani nie zapoczątkował polskiej państwowości. Władztwo Mieszka było już na owe czasy państwem nieźle zorganizowanym i silnym militarnie, podejmującym ekspansję w kilku kierunkach. Jednak przyjęcie chrześcijaństwa było bezwzględną koniecznością w sytuacji, gdy   militarny podbój krajów pogańskich był moralnym obowiązkiem wyznawców krzyża. Państwo Mieszka
w tym starciu nie miałoby szans. Mieszko I w całym swoim panowaniu wojował z Niemcami, albo  zawierał z nimi sojusze. Jednak w 966 roku najgroźniejszym przeciwnikiem był Związek Wielecki,
sprzymierzony z Czechami. Przyjęcie chrześcijaństwa w połączeniu z wcześniejszym ślubem z  Dobrawą, niwelowało to zagrożenie. Przyjęcie chrześcijaństwa umacniało pozycję Mieszka I, ugruntowywało sojusz z Czechami. Jednak nie oznaczało uniezależnienia od Niemców, gdyż i tak ziemie polskie po przyjęciu chrztu podlegały biskupstwu w Ratyzbonie; dopiero w 968 roku powołano
biskupstwo misyjne w Poznaniu. Dlatego też, choć chętnie widzielibyśmy uroczystość chrztu w Poznaniu, Gnieźnie lub na Ostrowie Lednickim, najprawdopodobniej to jednak Ratyzbona była miejscem przyjęcia chrztu przez Mieszka i jego rodzinę, a potem już na miejscu dokonywano chrztu mieszkańców. Wreszcie inny, bardzo ważny aspekt sprawy. Ekspansja państwa Mieszka obejmowała
także plemiona o różnych wyznaniach i bogach. Wprowadzenie jednego Boga, chrześcijańskiego, integrowało społeczność, było ważnym elementem łączącym. W sumie przyjęcie chrześcijaństwa
było decyzją słuszną i konieczną, choć proces wprowadzania nowej wiary nie przebiegał  bezkonfliktowo.

Marek Rezler

(źródło: Echo Piątkowa 02.2010)